|
One Night In Rotterdam
Dinsdag, 3 juni, was het dan zover! Elvis The
Concert kwam weer naar Rotterdam, waar het waarschijnlijk voor de
laatste keer Ahoy op zijn grondvesten liet schudden. Het was volledig
uitverkocht, en ik heb net als de vorige keren verbaasd om mij heen
gekeken naar al die mensen die toch maar iedere keer op komen draven
voor een artiest die er al ruim 25 jaar niet meer zelf bij is. Jong en
oud!
Het was voor mij de vierde keer dat ik dit
wonder mocht aanschouwen, wat natuurlijk vergelijkingen met zich mee
brengt. Er was mij verteld dat de projectieschermen vernieuwd waren.
De laatste keer in Antwerpen was het beeld inderdaad 'hokkerig' en dit
zou nu dus hersteld zijn. Verder wist ik ook dat er een aantal songs
bij gekomen waren en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen.

De tonen van Also Sprach Zarathustra klonken
al, terwijl de zaallichten nog niet uit waren, en dit haalde de
spanning een beetje omlaag helaas. Het doek ging op en... het beeld
van Elvis was 'dubbel'! Waarschijnlijk had ook de technicus zich laten
verrassen door de zaallichten! Gelukkig werd het wel snel hersteld,
maar de 'opkomst' van Elvis was minder dramatisch dan ik gewend was.
De zijschermen waren wel aanzienlijk beter dan vorige keren, maar het
grote scherm mag dan nieuw zijn, scherp was het beeld, zeker in het
begin, niet!
Vergeleken met de vorige jaren was de show zelf
dus flink veranderd, met nieuwe songs en een andere volgorde, maar
voor het eerst is het mij opgevallen dat de band toch hier en daar
iets te laat inzette. Misschien gaat de leeftijd van de bandleden een
rol spelen (de meesten zijn immers de 60 al gepasseerd), misschien was
het toch "Elvis" die iets te vroeg was ;-), wie zal het
zeggen, maar over het geheel genomen was het geluid perfect. Bij
Mystery Train/ Tiger Man, herstelde de TCB Band zich snel, en bij
Bridge en Trilogy hebben ze dat kleine foutje méér dan goed
gemaakt.
Ik zat op de vierde rij, naast het gangpad! Na
mij ongeveer 5 nummers kwaad gemaakt te hebben op al de fotograven die
heen en weer hupten voor het podium, ben ik, toen Johnny B. Goode
begon, ertussen gaan staan om te dansen. Myrna Smith reageerde meteen
en liet duidelijk merken het leuk te vinden. Helaas werd ik door een
onaardige Hound Dog van de beveiliging al rap weer naar mijn plaats
teruggestuurd! Blijkbaar mag je wel voor het podium staan met een
camera om je nek, maar dansend genieten van de show werd aanvankelijk
minder op prijs gesteld. Dus terug naar mijn stoel om verder te
genieten. The Stamps kregen een flinke ovatie voor Sweet Sweet Spirit
en ook de TCB Band werd door Elvis-zelf weer flink in het zonnetje
gezet. ;-)
Na de pauze werd er begonnen, overigens met de
lichten nog aan, met de JXL-clip van A Little Less Conversation, bij
het doven van de zaallichten werden we getrakteerd door The Sweet
Inspirations! Dit up-tempo nummer vraagt om actie, dus heerlijk
dansen. Helaas kwam ik weer oog in oog met die Hound Dog te staan,
maar gelukkig heeft Rogier van Luyken dit opgelost door even met de
productie te praten en al snel kregen we 'groen licht' en mochten we,
voor het eerst, wel gewoon blijven dansen. Wat vorige jaren pas op
Suspicious Minds gebeurde was dus nu vrijwel direct na de pauze al een
feit. Ahoy ging helemaal uit zijn dak!
The Stamps, The Sweets, De fluitsolo, allen
werden beloond met een flinke ovatie van het publiek. Als één man
werd Bridge en The Wonder Of You meegezongen door het publiek, wat de
TCB Band duidelijk op prijs stelde. Het koor op Bridge ontbrak dit
keer, maar 8000 zangers wisten dat prachtig op te vangen!
Ongelooflijk, wat een gevoel van saamhorigheid geeft dat. Iedereen die
zich af blijft vragen wat 'je toch bij een dode artiest moet' zou dit
eens mee moeten maken. Elvis' muziek is en blijft de reden dat dit
allemaal kan.
Al bij al ben ik heel erg blij dit voor de
vierde keer meegemaakt te hebben. Het was eigenlijk de eerste keer dat
ik oprecht heb kunnen genieten. De schok, de emoties, de verbazing,
alles was sneller onder controle, zodat ik eindelijk ook aan het
genieten toe kwam. Over 4 dagen is de aller-aller-laatste show:
Heineken Music Hall in Amsterdam. Er zijn nog kaarten beschikbaar,
maar pas wel op..... dit is een 'standing-room-only' show dus 'helaas'
geen stoelen ;-)
wordt
vervolgd
|