Sansonnet - Liefde voor het leven
|
Laat je gaan in het
laatste daglicht.
Laat je ziel zich dronken drinken aan de roodgouden hemel.
Laat haar los, vrij en gelukkig,
tot het violet van de eilanden aan de horizon
de door vrede betoverde landschappen creëert.
Laat haar gaan,
terwijl je hart voor even
de verloren herinnering hervindt
en in melancholie versmelt. |

|
Probeer in de schemering niet de treurigheid te
zien van een dag die voorbijgaat, want deze dag is in zijn gehele
volheid beleefd. Zie in zijn korte verschijning veeleer een ogenblik
vol glans, een magische poort, die zich enkele onherhaalbare
ogenblikken afstemt op het oneindige, en werelden van onmetelijke schoonheid
opent. Zie bovendien de blije dans, die verrukt de nacht ontvangt en
begroet, die nu begint. Het is een ogenblik van dankzegging en het
gebed van inkeer in de rust, die de nacht zo lieflijk brengt.
Misschien is dat het, wat de spreeuwen doen - zij zingen de "Ode
aan het leven".
|