Als je liefhebt, is het misschien het moeilijkst te begrijpen. Wel dat je kunt geven zonder iets kwijt te raken, en dat je de grenzen kunt overwinnen die je gevoelens je stellen, en die wij vaak verwarren met liefde. Elke keer dat wij geraakt worden door haar kracht, beginnen er allerlei gevoelens te werken. Liefde is de drijvende kracht, die ons doet voortgaan in het leven, ons inspireert, en de motivatie voor ons handelen. Liefde is 'iets', dat we stap voor stap kunnen leren, en geleidelijk op een hoger niveau kunnen brengen, wanneer we met name die gevoelens leren vormen, kneden, die zo dicht bij onze zintuigen liggen. Wanneer we merken dat we van iemand houden, gaan we gelijk onbewust met die iemand om alsof we aanspraak op hem of haar kunnen maken. Eigenlijk doen we dit waarschijnlijk om al datgene wat deze liefde voor ons betekent niet te verliezen. In elk soort van relatie, ongeacht of wij dat de plaats hebben van vader, moeder, kind, geliefde, vriend, echtgenoot, worden we vaak overweldigd door allerlei gevoelens, die in ons opkomen als we bang zijn om iets te verliezen of als we de blijdschap kwijtraken, die zachte euforie van de verliefde ziel, die ons vleugels geeft. Om zeker te kunnen zijn, proberen we dan iets te bezitten, wat we niet kunnen bezitten., Zo worden we zonder het te willen slachtoffer van onze eigen gevoelens. En telkens weer leren we door het lijden: we ontdekken dan meer over de liefde en over onszelf. we kunnen leren ons eigen wezen, dat altijd groeiende is, te observeren, terwijl de liefde stukje bij beetje groter wordt, en ons vermogen om lief te hebben alle grenzen overstijgt en een vreugde bereikt, die anders is dan we ooit gekend hebben. En die vreugde omarmt degene die we liefhebben op zielsniveau, daar waar de vrijheid van geest intuïtief duidelijk zichtbaar is. We kunnen dus niets ander doen dan degene die we liefhebben te overstelpen met een grote, mooie en schone liefde. Deze kunnen we nooit verliezen, omdat die de grenzen van de tijd overschrijdt.