Blume - De innerlijke stem
|
Ik zou je het glimlachen
willen leren, dat je nog niet kent.
Gedachten die diep in het hart verscholen liggen, die het nog
niet wagen tevoor-
schijn te komen, daar die uit de grond van de ziel tot je
spreken.
Zij maken daartoe gebruik van een spiraal, een scheurtje in de
sluier.
Ragfijn, als de draden die zon en maan, zee en hemel verbindt.
Ik zou willen dat je het tere stemmetje kon horen, dat jouw naam
fluistert.
En het uitgestrooide zaad wacht.
Het verspreidt de zoete geur van bloemen, en fluistert in je
oor, bereid zich voor
je openen in de fantastische rijkdom van zijn toekomst. Ook
bereid om in jouw
prachtige kleuren te schilderen, en daaruit heerlijke muziek te
componeren en
deze voor jou tot een geschenk te maken, terwijl jij toehoort,
zingt en danst.
Bereid om dit alles te schenken, je zekerheid te geven, je te
zeggen dat het geen
zin heeft ergens anders te zoeken, dat het in jouzelf ligt en
wacht. |
|
Sommige mensen verschuilen zich in de menigte.
Zij zwijgen, wagen het niet tevoorschijn te komen, omdat zij denken
dat ze niet goed genoeg zijn of minder waard dan andere mensen. En zij
minachten zichzelf en lachen zichzelf uit. wanneer zij op die manier
hun eigen natuur beledigen, beschimpen zij in werkelijkheid datgene
wat het hoogste Wezen in hen heeft geschonken, een vonk van zijn eigen
lichaam, zijn eigen substantie.
En deze unieke, individuele vonk heeft Hij in liefde, uit het diepst
van zijn hart, jou geschonken.
Als je soms eens denkt dat je niets waard bent, ga dan in jezelf op
zoek naar dat kleine zaadje van Licht, dat trillend jouw naam
fluistert, en geef dat jouw liefde.
|
