Iedere moeder zal zich het moment kunnen herinneren waarop zij onvoorwaardelijk verliefd werd op haar baby. Het overkwam mij drie keer! Drie heerlijke baby's, drie zalige peuters, drie aandoenlijke kleuters en nu... drie fantastische pubers! Mijn hemel wat houd ik van die kinderen. Met al hun zorgen, kwaaltjes, eigenaardigheden en problemen, ze zijn mij alledrie even lief. 

Het moment dat ik besloot een tweede kindje te krijgen, heb ik mij oprecht afgevraagd of het wel mogelijk was net zoveel van een tweede te houden. Andere moeders verzekerden mij toen dat dat inderdaad mogelijk was en ze hebben uiteraard gelijk gekregen. Mijn tweede was inderdaad wel heel anders, maar mijn liefde voor haar, beslist niet minder dan voor de oudste. 

Ook de derde kwam, zag en overwon! Ondanks dat ik dit keer een jongentje had gekregen, was de onvoorwaardelijke liefde er meteen weer. Het zorgen voor deze drie prachtige kinderen heeft mijn leven enorm veranderd. Mijn leven draaide om hen; ineens was niet ik, maar waren mijn kinderen belangrijker dan wat dan ook ter wereld. 

Helaas wonen we niet meer samen. Na heel lang wikken en wegen ben ik gescheiden van hun vader. Puberteit is echter een moeilijk obstakel, en de kinderen hebben ervoor gekozen in hun vertrouwde omgeving te blijven wonen; bij hun vader dus. Ik heb het mogelijk gemaakt dat ze konden blijven wonen waar ze opgegroeid waren, juist omDAT zij nu eenmaal belangrijker zijn dan ik.  

Nu blijkt echter dat ze toch hun 'vertrouwde' omgeving moeten verlaten, want hun vader heeft besloten te gaan verhuizen. Al mijn opoffering is dus voor niets geweest. Ik had ze beter meteen mee kunnen nemen. De afstand tussen ons wordt nu alleen nog maar groter. Zij krijgen een 'nieuwe' moeder. Iemand anders die voor ze zorgt.

Ik ben mijn kinderen kwijt en ja, natuurlijk, men kan zeggen dat het mijn eigen schuld is, maar bedenk je dan wel eerst even wat zo erg kan zijn dat een moeder weggaat en haar kinderen achterlaat. 

Voorlopig kan ik het nog niet loslaten, dat gevoel, dat gemis. Wanneer ik op straat loop, hoor ik kinderen 'mama' roepen, en dan kijk ik om. Als ik boodschappen doe, hoor ik kinderen in de supermarkt 'zeuren' om een snoepje, en dan schiet ik vol. Kinderen zijn nu eenmaal overal. 

Moeder-zijn is niet iets wat je 'parttime' bent, dat ben je voor je leven. Pas wanneer je niet meer voor je eigen kinderen kunt zorgen, besef je wat je mist. Regelmatig heb ik andere kinderen over de vloer en ik zorg graag voor ze, maar het is toch anders. Vooral als het over belangrijke zaken gaat, heb ik uiteraard niets te vertellen, hoe goed ik dat ook bedoel. Het zijn niet 'mijn' kinderen!

Soms is het heel erg moeilijk. Wanneer ik weet dat mijn dochter zich niet lekker voelt en ik op dat moment dus niet voor haar kan zorgen, maar wel voor een ander kind, breekt mijn hart. Elk kind heeft recht op liefdevolle verzorging, dus ik doe het wel, maar het doet ongelooflijk veel pijn. Juist dat zijn de momenten dat ik kan gillen van verdriet, van het gemis om de mijne!

Ik ben een moeder zonder kinderen, en daar verander ik niets meer aan. Voor nog een kindje ben ik te oud en dat is misschien maar goed ook, want niets kan mijn pubers vervangen. Voor andere kinderen ben ik, behalve een handige oppas hopelijk ook een lieve vriendin. Voor mijn eigen kinderen ben ik een 'tante' die haar portemonnee mag pakken wanneer er rapporten te bekijken zijn. 

Gedegradeerd van moeder met, tot moeder zonder kinderen zal ik er het beste van moeten maken. Misschien went het ooit, ik hoop het maar. 

©Loes Raaphorst 2002

Anonieme Reactie

Hallo Loesje

Ik ben een moeder die haar kinderen 19 jaar op de eerste plaats zette en ik bleef 19 jaar ongelukkig in een relatie voor mijn kinderen. Ik trouwde om het huis uit te zijn, maar dit is een ander verhaal. Toen nam ik het besluit toch weg te gaan. De eerste twee jaar hadden we co-ouderschap, maar in die twee jaar leerde ik een man kennen die in Canada woonde. We groeiden zo naar elkaar toe dat hij me ten huwelijk vroeg... en nu dacht ik? Mijn oudste was toen 19 jaar mijn jongste bijna 18. Ik heb uren met hen besproken over blijven of gaan ...... zij meegaan of blijven, tot ze zeiden dat ik moest gaan en dat ik voor de eerste keer in mijn leven de echte liefde niet mocht laten liggen. 

Zij waren binnen een paar jaar het huis uit en dan zou ik toch alleen zitten. Na een super moeilijke periode en met de steun van mijn kinderen ben ik verhuisd naar Canada. Ik zie mijn kinderen bijna iedere dag op MSN. Maar ik mis ze vreselijk. Ik durf geen liefde te geven aan mijn stiefkinderen uit schuldgevoel om mijn eigen kinderen. Ik heb een supergoede band met mijn kinderen en in 2 jaar zijn ze hier al 4 keer geweest, maar toch mis ik ze iedere dag zó erg. Ik zit hier nu te huilen terwijl ik dit schrijf. Ik leef hier met een schaduw over me, ik kan van niets genieten want in gedachten ben ik bij hen.
Ik begrijp je heel goed Loes hoe jij je voelt.......ik weet het want ik heb die keuze gemaakt en moet er mee leven........ net zoals jij. 

Ik wil maar een ding en dat is dat mijn kinderen gelukkig zijn en dat zijn ze ook. Mijn verstand begrijpt dit heel goed, maar hoe verklaar ik dit aan mijn hart. 

********

Normaal gesproken plaats ik geen reacties van mensen waarvan ik geen naam of e-mail adres heb gekregen, maar in dit geval wel! Deze moeder is namelijk een forum begonnen:

http://levenzonderjekinderen.punt.nl/

********

Reactie Sue

Wat een liefde spreekt eruit je brief !! En wat een mooi gebaar van liefde van je kinderen dat ze je jou het geluk en liefde gunnen die je zo lang hebt moeten missen!!! Wat zul je inderdaad trots op hen zijn ... maar wees vooral ook trots op jezelf ... Jij hebt hun geleerd wat liefde is .. geven en nemen ... en je hebt je hart gevolgd ..

Heel veel geluk en liefde gewenst voor jouw en je kinderen  ... en liefde kent geen tijd,  afstand noch grenzen ..dat zit in je hart .. ;)

Reactie Henny

Vroeger geloofde ik in de prins op het witte paard. Tegenwoordig heb ik hem ook daadwerkelijk.

Mijn kinderen besloten op hun 12e jaar om bij hun vader te gaan wonen. Na de scheiding heeft mijn zoon nog een (moeilijk)half jaar bij ons gewoond, besloot toen om mij de komende 3 jaar ook niet meer te willen zien en 3 jaar later ging ook mijn 12 jarige dochter bij haar pa wonen. Ik als gescheiden vrouw werd gedwongen om te gaan werken na de scheiding. Ik heb nog een 3 jarige opleiding gevolgd en het werken is er mede oorzaak van dat ik veel van huis was en de keuze van mijn dochter om bij pa te gaan wonen. 

Natuurlijk is het verhaal veel uitgebreider en emotioneler dan ik hier neer zet. Maar in al mijn wanhoop en verdriet heb ik mezelf altijd voorgehouden dat ik een goede moeder was(ben).Ik heb altijd liefde gestuurd in gedachten vlak voor ik ging slapen. In de eerste 12 jaar heb ik(ook tijdens mijn huwelijk) altijd alleen voor de kinderen gezorgd. Vader was alcoholist. Ik denk dat men van boven bedacht heeft dat het nu tijd werd dat vader ook eens moest ervaren wat dat in houdt. 

Nu zijn we al weer bijna 10 jaar verder.Het contact met beide kinderen is goed.Ze komen regelmatig langs.Dochter heeft samen met haar vriend een huis gekocht en zoonlief is nog bij pa,maar wil binnenkort op zichzelf gaan wonen. Hehe, dan kan ik daar ook eens gezellig op bezoek. Nu is dat niet mogelijk omdat vader nog steeds mij als de kwaaddoener ziet.
Ik heb via internet een hele lieve man leren kennen en ben inmiddels al bijna 4 jaar met hem getrouwd.
Hij heeft een zoontje van 10 en die komt om het weekend en tijdens de vakanties bij ons. Dus opnieuw moeder geworden. Met ook natuurlijk de bijbehorende problemen,maar dat gaat meer over de moeder van dit prachtige kind. 

Met mijn kinderen praat ik af en toe over het feit dat hun vader nog steeds wrok koestert jegens mij. Andersom is dat niet het geval. Ik kan niets terugdraaien en ben dankbaar dat ik mij op mijn eigen manier heb kunnen ontwikkelen. Ik ben tenslotte ook mede dankzij de vader van mijn kinderen geworden wie ik ben. En zo is het goed.Ik zou wensen dat ook hij kan vergeven en door kan gaan met zijn leven. Nu zitten de kinderen ongewild tussen ons in. Verjaardagen etc daar wil pa niet tegelijkertijd met mij zijn. Jammer. Niet voor mij, maar voor de kinderen. Ik wens hem alle goeds.

Ik weet wat het is om kinderen te verliezen, maar... ervaar nu elk bezoekje van hun als 1 groot geschenk.

Henny

Reactie Saskia

Hallo,

Dus toch een site voor lotgenoten!!

Ik ben mijn twee zoontjes van 5 inmiddels al meer dan een jaar kwijt! Na een bezoek aan hun vader (er was nog geen rechtelijke uitspraak), heeft hij de kinderen niet meer terug gebracht. Ben gelijk een procedure begonnen. De raad vd kinderbescherming heeft een duidelijk advies gegeven dat kinderen terug moesten naar mij en toch heeft de rechter tot nu toe voor de derde keer besloten bij vader te laten! Wat een onrecht in deze maatschappij! Vader liegt en bedriegt en kennelijk acht de rechter zijn verhaal hoger dan het advies van de raad. Wie heeft advies en kan mij helpen?

Bron Email ©Loes Raaphorst 10/2007

Reactie El

Ook ik ben een moeder die haar kinderen (nu 14 en 17) achter heb gelaten bij hun vader na de scheiding. Het was hun keuze om in het ouderlijk huis te blijven. Ik wilde scheiden dus ik moest weg (kon bovendien dat huis nooit betalen). 

Sindsdien is het contact met mijn kinderen minimaal. Af en toe in het begin kwamen ze een weekendje en heel soms een korte vakantie. Vooral het contact met de jongste zoon is heel moeilijk. Ik mag hem niet te vaak bellen, smsen of vragen of hij komt. Dat vindt hij gezeur. Maar uit zichzelf laat hij niks horen. Niet met feestdagen niet met moederdag niet na een operatie niet na een weekje vakantie... gewoon niet. 

Het contact met de oudste zoon is gelukkig wel beter maar ook hem zie ik veel te weinig naar mijn zin. Het doet mij allemaal heel veel verdriet en natuurlijk is het verhaal veel complexer dan dat ik nu hier op kan schrijven. Maar het doet mij goed om verhalen van lotgenoten te lezen. Ik word regelmatig verteerd door een enorm schuldgevoel, zeker als mijn kinderen ziek en alleen thuis zijn (omdat mijn ex aan het werk is) en ik daar dus niet naar toe kan. 

Bovendien heb ik nu een nieuwe relatie met een hele lieve man die zelf 2 kinderen (13 en 14) heeft. Wij wonen allebei 30 km van onze kinderen vandaan. In het "midden" zodat iedereen even ver moet reizen. Zijn kinderen komen (GRAAG) om het weekend en af en toe in de vakanties. Het probleem is dat ik op zo'n moment nog meer geconfronteerd wordt met het feit dat mijn kinderen niet willen komen. Ik ben in zo'n weekend niet te genieten, mis mijn kinderen vreselijk, loop te huilen en te chagrijnen en me te ergeren en voel me een buitenstaander. Kan mijn eigen moeder gevoelens niet kwijt en wil mijn eigen kinderen niet "verraadden". 

Ik kom er in een eentje zo niet uit en weet soms echt niet meer wat ik moet doen. Ik zou graag in contact willen komen met lotgenoten via mijn email adres moederzonderkinderen@hotmail.com

El

Bron Email ©Loes Raaphorst 09/2008

Reactie Marion

Hoi, ja ik ben ook een moeder zonder dochter heb twee fantastische stiefkinderen, maar wat als je eigen ouders zich ermee bemoeien en ik mijn dochter niet mag zien. Zij vinden dat er teveel aan mijn dochter getrokken wordt. Ik heb toen midden in de nacht het huis verlaten omdat ik de rust wou bewaren heb toen mijn dochter laten liggen en niet in de steek gelaten, maar heb haar laten slapen, want een kind wakker maken midden in de nacht is ook niet goed. Ik heb toen een andere relatie gekregen maar die is inmiddels over de kop. Na tal van relaties heb ik nu een heel erg stabiele relatie en een man met erg veel geduld. Ik ga op dit moment er aan onder door mijn dochter is met de herfstvakantie geweest en zij wilde langer blijven. Nou ik gevraagd maar nee mocht niet, want anderen hadden andere dingen. Dus met andere woorden ik heb geen enkele bezoekregeling. Het moet allemaal via mammie en pappie; ben 37 jaar. Hoe vinden jullie dit dan, voel me ook in de steek gelaten.

groetjes marion

Bron Email ©Loes Raaphorst 10/2008

Reactie van een Vader

Reactie van een Moeder

Tip van Roosje

Reactie van Morgana

Reactie van Nathalie

Reactie Monique

Reactie Greet