|
|
|||
|
| Schoonmoeders - hou ze op een afstandje!
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het geldt niet
alleen voor mannen, maar ook zeker voor vrouwen! Laten we meteen afspreken dat wat voor de een een moeder is, voor de
andere dus een schoonmoeder! Het werkt dus absoluut twee kanten op. Wat fijn dit allemaal te lezen en te beseffen dat ik niet de enige ben op de wereld die een schoonmoeder heeft die mij verwijt haar (enige) zoon te hebben afgepakt. Krijgt ze haar zin niet, is ze boos en is het nog enkel beeld en 6 weken geen klank meer. Ons leven werd onleefbaar, we zijn naar een andere stad verhuisd om haar dagelijkse (!) bezoeken te ontlopen, doch een jaar later verhuisde ze ook naar dezelfde stad. Ze had ook een sleutel van onze vorige woning, maar kwam te pas en te onpas binnen zonder bellen. Zo stond ze een keer onaangekondigd in de hal terwijl ik net in mijn blootje uit de badkamer kwam. We hebben een zwembad en sauna buiten, te pas en te onpas stond ze in de tuin. Ik voelde me hier heel slecht bij. Mijn man probeerde haar wijs te maken dat ik op mijn privacy gesteld was en haar werd gevraagd voor ze binnenkwam eerst aan te bellen, doch ze was beledigd! Aanbellen doe je bij 'vreemden', toch niet bij je eigen familie? Na de verhuis hebben we haar géén nieuwe sleutel gegeven, de toegang tot onze woning is afgesloten met een automatische poort waarvan ze géén code heeft om te openen. Ze moet nu aanbellen, tot haar grote boosheid ! Ik heb nu de titel van 'onverdraagzame' gekregen, want ik moet leven zoals zij dat wil. Ik heb 5 jaar geleden mijn man en stiefzoontje leren kennen en ben toen bij hen ingetrokken, doch door haar constante dagelijkse bemoeienissen dreigde onze relatie er onder door te gaan. Na ons huwelijk zijn we dus verhuisd, een jaar later verhuisde ze ook naar dezelfde stad. Nu komt ze nog alleen langs op mijn 'uitnodiging' en moet ik haar jas aannemen zoals bij vreemden of ze is op haar tenen getrapt. Zelfs mijn ouders, die ze vroeger geregeld eens bezocht, bezoekt ze niet meer. Ze straft hen alzo mee door mijn 'gedrag'. Wekelijks gaat mijn man en zoon er 1 keer langs daar de zoon op woensdagnamiddag na schooltijd door haar wordt opgevangen. Ik ben nu veel rustiger geworden nu ik weet dat ik haar niet meer dagelijks hoef te zien en de bezoeken beperkt worden tot uitnodigingen voor verjaardagen, feestdagen of speciale gelegenheden. Het is fijn dat mijn man er ook zo over denkt, hij zegt dat ze door haar bemoeizieke houding nu zelf slachtoffer is geworden. Wat een lieve vrouw was die in mijn ogen een supermama is geweest voor haar zoon en kleinzoon, is nu veranderd in een heks omdat ik niet leef zoals zij van mij verwacht. Mijn man mag zich gelukkig prijzen dat mijn ouders zoveel druk niet op ons leggen. Wij bellen geregeld met mekaar en staan elkaar bij in moeilijke tijden, doch zij respecteren onze privacy, zonder zich zelf gekwetst te voelen. Zo hoort het eigenlijk vind ik ! Nadine Bron Email©Loes Raaphorst 11/2006 Schoonmoeders: voor mij betekent het niets meer dan een hoop ellende. Toen ik mijn vriend leerde kennen had ik al 2 kinderen. Ik was dan ook heel erg blij dat mijn vriend niet alleen verliefd op mij werd maar ook op mijn kinderen, en mijn kinderen zijn ook stapel gek op hem. Nadat mijn vriend en ik elkaar tegen zijn gekomen is alles heel erg snel gegaan. Binnen een half jaar woonden we samen, en na nog geen jaar was ik al in verwachting. Op zich niets mis zou je denken. Maar toch hangt er een wolk boven ons hoofd (ondertussen bijna een onweersstorm). Mijn schoonmoeder: Al sinds ik kennis met haar heb gemaakt liet ze steeds op slinkse manieren merken dat ik niet goed genoeg voor haar zoon ben. Iedere keer als ik met haar alleen ben, dan praat ze steeds maar over de ex van mijn vriend en hoe geweldig ze wel niet was. ook haar andere schoondochter, de vrouw van haar andere zoon, is geweldig. Heel vaak "vergeet" ze ook mijn naam en noemt ze me Anouk (want zo heette de ex van mijn vriend) Ik word er gewoon ziek van. Zelfs op de verjaardagskalender staat de naam nog van Anouk. Mijn naam en de naam van mijn twee oudste kinderen waren er niet op te vinden. Mijn vriend heeft toen de naam van zijn ex van de kalender afgehaald, en mijn naam er op gezet. En wat doet zij: ze zet gewoon doodleuk die naam er weer terug op. Mijn schoonmoeder heeft ook altijd opmerkingen over mijn vriend. Alles wat hij doet is niet goed. Hij heeft een tijd in Amerika gewoond en gewerkt, en toen hij terug kwam was zijn moeder teleurgesteld, omdat ze liever had gehad dat hij daar was gebleven. dat zeg je toch niet als moeder zijnde. Hij heeft ook een bedrijf gehad, maar dat kon hij ook niet volgens zijn moeder. Hij kan niets goeds doen. Maar dan zijn broer, die is zo geweldig. die heeft een goede baan, een geweldige vrouw die dagelijks bij mijn schoonmoeder komt, en twee kinderen die alles kunnen maken en breken. Deze kinderen mogen altijd blijven slapen, en ze past ook regelmatig op. maar ze kan nooit een keer op onze kinderen passen als we bijvoorbeeld naar het ziekenhuis moeten. 1 keer heeft ze wel opgepast, en dat heb ik haar nooit vergeven. Mijn zoon heeft een hele erge voedselallergie. Ik had speciale voeding voor hem meegegeven. En wat doet ze: geeft ze hem gewone melk. Toen we na 2 uurtjes terug kwamen was mijn zoontje echt heel erg ziek: 40 graden koorts, helemaal opgeblazen, bulten over zijn hele lichaam, en hij bleef maar overgeven. dus kon ik weer terug naar het ziekenhuis maar nu met mijn zoontje. En wat zegt zij doodleuk: maar jij had gezegd dat hij melk moest drinken..! .. JA, ZIJN EIGEN MELK! Nu gaan we in de zomer trouwen. De broer van mijn vriend is niet uitgenodigd (weer een ander lang verhaal). Ik heb mijn moeder als getuige gevraagd, en daarom wilde mijn vriend ook zijn moeder als getuige. Ze reageerde eerst al niet leuk dat we gingen trouwen, maar ze wilde toch wel getuigen. Een dag later belt ze naar mij op om te zeggen dat ze toch niet wilde getuigen.of ik dat maar aan mijn vriend wilde vertellen. Ze mist haar man namelijk te erg (hij is al 10 jaar dood) ze denkt dat ze het niet aan kan om plezier te maken zonder haar man. terwijl ze wel iedere maand met mijn zwager dagjes weg gaat naar de dierentuin en zo, dan hoor je haar ook niet klagen. En ze vind het zielig dat mijn zwager geen kaart heeft gekregen. Nu was afgelopen weekend mijn zoontje jarig,
en mijn vriend ging zijn moeder ophalen. Toen heeft ze tegen hem
gezegd dat als zijn broer geen uitnodiging krijgt voor de bruiloft
dat zij ook niet meer naar de bruiloft komt en dat ze mijn vriend
ook niet meer hoeft te zien. Dit is dus in mijn ogen haar laatste
poging om ons nog voor de bruiloft uit elkaar te drijven. Ik had
zo'n zin om te trouwen, maar nu... ze ontneemt me gewoon alle
voorpret. Ik ben zelf moeder. Ik kan dan ook niet begrijpen dat zij
partij kiest voor haar ene zoon. Als moeder hoor je onpartijdig te
zijn (vind ik). Maar ja, wie ben ik? In ieder geval niet de ideale
schoondochter in de ogen van mijn schoonmoeder. Ik kan nu alleen
maar hopen dat mijn vriend zich niet laat gek maken door zijn
moeder, en dat hij voor zijn gezin kiest. Ik zal hem, in
tegenstelling tot zijn moeder, in ieder geval niet dwingen om te
kiezen..... Bron Email©Loes Raaphorst 03/2007
Hierbij wil ik graag reageren op het verhaal van Ann. Alles wat ik deed was natuurlijk helemaal fout en zij wist het natuurlijk perfect.Aangezien mijn vriend een overdreven goede band heeft met zijn mam, ben ik nergens. Ze heeft het alleen erg moeilijk om ons uit elkaar te drijven maar daar heeft ze inmiddels wat op gevonden. Ze heeft al een melding gedaan bij de kinderbescherming vorig jaar, wat gelukkig goed afgelopen is. En sinds kort heeft ze wat nieuws dat ze mijn zoon beschuldigd van voor auto's springen? Nou denk je, hoezo dan?? Ze loopt overal op te hangen dat mijn zoon voor rijdende auto's springt al hij buiten speelt. Toen ik me zoon er naar vroeg barstte hij in tranen uit;"mamma dat zou ik toch nooit doen". En aangezien zoon lief zijn moeder gelooft hebben wij steeds ruzie en vaak alleen om me schoonmoeder. Zo langzamerhand heb ik een hekel aan mijn schoonmoeder en ga me vriend er ook niet leuker op vinden. Ik heb het inmiddels helemaal gehad en er enorm veel verdriet van. Ik weet niet meer wat ik er mee aan moet. En of ik nog van me vriend hou, nee dat is voorgoed verpest. En nu?? ik weet het even niet meer. Heb het gevoel dat ik gevangen zit en er niet uit kom. En zij blijft maar stoken en rottigheid uit halen, wat bezielt die mensen? Als iemand iets weet of wil reageren, graag!! Of heb je dezelfde ervaring en weet je het ook niet meer.Ik ben benieuwd naar de ervaring van andere, of oplossingen. Of goede tips, ik hoor ze graag!! Groet, Freya Er zit iets niet goed tussen jouw vriend en jou. Als een man en een vrouw
een relatie hebben zou hij onvoorwaardelijk voor haar moeten kiezen. Het
feit dat hij zijn moeder wel gelooft, en jou niet, is tekenend voor jullie
relatie. Bron Email©Loes Raaphorst 04/2007 Bij de eerste ontmoeting met mijn schoenmoeder wist ik al dat we geen vriendinnen zouden worden. Dat is niet zo erg als je vriend ook niet zo dik is met zijn moeder. Maar dan komen er kinderen... Ineens moet er dan familie worden gespeeld. Ineens heb je met elkaars privé-leven van doen door het hebben van kinderen. Daar waar je iemand die je niet zo ligt niet wilt hebben, komt zo'n persoon. En dat is moeilijk. Je moet grenzen gaan aangeven en meestal ontstaan er dan irritaties over en weer. Voor je vriend slik je maar dingen, maar eens kun je je ergernis niet meer goed verbergen en krijg je ruzie omdat de ander er met onbegrip op reageert. Alom communicatiegebrek volgt daarop. Nu 11 weken geleden, er is geen geluid en beeld meer. Heerlijk rustig zou je denken, maar het houd je dagelijks bezig helaas... Bron Email©Loes Raaphorst 04/2007 Schoonmoeders, ik weet er alles van. Mijn schoonmoeder wilde mij al niet voordat ze mij had leren kennen. Haar zoon, inmiddels al 3 jaar mijn man, was naar Nederland gekomen voor een universitaire studie. Toen hebben wij elkaar leren kennen, en hebben besloten om te trouwen en in Nederland te (blijven) wonen. Oeiiiii , daar was mevrouw de schoonmoeder niet blij mee.Zij had de toekomst van haar zoon al uitgestippeld. Hij zou zijn studie afmaken en lekker terugkeren naar Turkije,om lekker met haar verblijven. Mijn schoonmoeder is voor onze verloving naar Nederland gekomen. Eigenlijk was het helemaal niet voor de verloving, maar voor een poging om ons uit elkaar te drijven. Ze is ook niet op onze bruiloft geweest, een jaar later. Mijn man heeft altijd voor mij gekozen , en heeft lange tijd geen contact gehad met zijn moeder. Toen zijn moeder merkte dat zijn zoon echt niet zou toegeven,was ik opeens de liefste schoondochter! Bleehhh wat een sneaky gedoe denk ik nog altijd. We hebben ondertussen een zoontje gekregen, hij is bijna 1 jaar. Hij heeft zijn oma nog nooit gezien, ik haast mij niet met het 'laten zien'. Als we in de zomer naar Turkije gaan, dan kunnen ze hem zien. Nee,mijn schoonmoeder zal nooit mijn grootste vriendin worden! Ayse Bron Email©Loes Raaphorst 05/2007 Ik wil graag reageren; ik heb de beste de liefste ex-schoonmoeder van de wereld. Het is voor mij gewoon mijn moeder we zien elkaar dagelijks.Ook nu ik al bijna vier jaar een nieuwe relatie heb, mijn vriend is haar schoon zoon/ en hij mag haar ook heel graag en ik heb net een dochter van 1 jaar en dat is gewoon haar kleinkind en mijn ex-schoonvader denkt er net zo over. Kijk mijn nieuwe schoon moeder daar heb ik helaas niks mee we liggen elkaar niet zo. Roelina Een schoonmoeder is mijns inziens per definitie een concurrent van de schoondochter en een dergelijke relatie heeft dus van het begin af aan al een valse start. Mijn schoonmoeder wil per jaar een half jaar bij ons in huis bivakkeren. Officieel woont zij in India maar voor een visum en andere zaken komt ze naar Nederland. We hebben dit scenario al twee maal proefgedraaid en nu ben ik tot de slotsom gekomen dat ik het hele concept voor de volle honderd procent verwerp. Het is nu eenmaal geen werkbare situatie als je man moe thuiskomt en alvorens zijn vrouw te begroeten en aandacht te geven moet hij eerst nog even langs zijn moeder.. Bovendien vind ik het hoogst onaantrekkelijk.. ik wil dat mijn man een stevige sterke vent is die niet onder de plak zit bij zijn moeder die zijn leefwijze onder de kritische 'moederloep' bekijkt. En kinderen daar durf ik al helemaal niet aan te beginnen zo lang haar nog niet duidelijk is dat ze een heel eind uit de buurt moet blijven. Als vrouw moet je je grenzen heel erg duidelijk stellen. Lieve schat ik hou van je, maar je zult moet kiezen tussen mij of je moeder! Elle Bron Email©Loes Raaphorst 06/2007 Ik heb ook een hele lieve schoonmoeder. Ze zit gewoon mijn ouders zwart te maken. Het is er ook eentje die over iedereen wel iets weet te vertellen en dan maar zeggen dat andere mensen roddelen. Haha, ze kan er zelf behoorlijk wat van. Bemoeien is ook haar sterke kant. Mijn vriend vindt natuurlijk van niet; het is tenslotte toch zijn moeder!!! Pap nooit te veel aan heb ik ook gedaan en dacht dat ik er goed aan deed, maar dan krijg je toch vroeg of laat een klap recht in je gezicht Bron Email©Loes Raaphorst 07/2007 Nooit gedacht dat ik ooit de behoefte zou krijgen om me te uiten op het internet. Opzoek naar herkenning... lees ik het ene verhaal na het andere. En overal zit wel iets herkenbaars in. Mijn schoonmoeder begint een behoorlijke issue te worden in mijn relatie met mijn man. Ik ben bijna 5 jaar geleden verhuisd naar het noorden van het land. Omdat mijn man daar woonde en omdat ik wel vaker verhuisd ben in het verleden, dacht ik deze nieuwe start wel aan te kunnen. Niets was minder waar.... Ik vergeet nooit meer de eerste ontmoeting met mijn kersverse schoonmoeder. Ze liet me meteen weten dat een zoon die erg lief is voor zijn moeder, ook lief is voor zijn vrouw. Op het moment dat ze me dat vertelde, begon ik me al zeer ongemakkelijk te voelen. Maar in de begin periode van de relatie was ik niet erg stabiel, zodat mijn schoonmoeder, die een zeer bevooroordeelde en dominante vrouw is, mijn leven langzaam aan begon te leiden voor me. Voordat ik het wist telde mijn mening helemaal niet meer. Zij gooit alles eruit wat op haar hart ligt, maar duldt geen tegenspraak. En wat heeft ze me vaak gekwetst met haar woorden en haar jaloerse houding! Zelfs op mijn trouwdag. Ze praatte (zal ze nog steeds doen) erg slecht over mijn ouders, met name mijn moeder. Mijn moeder heeft het zeer moeilijk gehad, omdat ik bijna 300 km verderop ging wonen. Want ze zou mijn zoontje, haar kleinkind waarmee ze een hele hechte band heeft, ontzettend missen. Ze heeft daar nooit begrip voor gekregen van mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder wilde vanaf dag 1 echt alles naar HAAR hand zetten. Ze zei nare dingen over mijn moeder tegen mij en achter mijn rug om! En dat heeft me veel verdriet gedaan. Ik heb een zoontje uit een vorige relatie en binnen no time had ze al een oordeel over hem. Ze wist precies wat hij voelde, wat hij wilde, en waar hij last van had! Erg complimenteus is ze zeker niet naar hem. maar goed, tis ook haar "stief" kleinkind. Het meest hypocriet is nog dat mijn schoonmoeder roddelt over haar dochter en schoonzoon en zijn familie, mijn schoondochter roddelt over haar moeder, De oma en opa van mijn man roddelen over mijn schoonzus en ga zo maar door. Maar als ze allemaal bij elkaar zitten op een verjaardag dan is het zogenaamd gezellig. Je ziet de manier van kijken en hoort de opmerkingen.... Eén van de redenen waarom ik mijn verjaardag niet meer vier. De spanningen tussen mijn ouders en mijn schoonmoeder zijn gewoon niet dragelijk. Op die manier ga ik mijn verjaardag niet vieren. Verder wilt ze voor alles openstaan! En wil ze iedereen helpen. Maar als je dan eens met iets komt, dan is het allemaal "onzin" waar je mee zit en moet je gewoon positief zijn pfffff. Kortom; ze kan absoluut geen respect en begrip opbrengen voor de gevoelens van anderen. Het gaat moeizaam dus. Nu ik inmiddels geleerd heb om me op een afstand te houden, laat ze weten dat ook vervelend te vinden omdat ze weer meer wilt communiceren.
Haar onbenullige uitingen van onvrede, te pas en te onpas, maakt de relatie met mijn man moeizaam.
Hij komt voor ons op, maar 't blijft zijn "mama"...... Reactie Webmaster: Ellen, je bent écht niet de enige, laat dat duidelijk zijn! Maar, het is wel belangrijk dat je heel duidelijk gaat zijn tegen jouw man, jouw partner. Z'n moeder verander je niet meer. Dat mens is nu eenmaal zo, maar je kunt wel jouw eigen reactie op haar veranderen. Je kunt wel jouw eigen grenzen beter gaan aangeven, want dat zij over jouw grenzen is heen gegaan is wel duidelijk he? Zeg haar dat je het niet leuk vindt dat er geroddeld wordt. Zeg haar, heel beleefd, en heel rustig, dat je niet wilt dat er lelijk gesproken wordt over jouw ouders. Zeg haar dat je haar respecteert, als zijnde de moeder van jouw partner, maar dat het wel wederzijds moet zijn, en dat jij ook respect terug wil. Dat mág je zeggen hoor!! En dat kan zonder ruzie... blijf in je eigen kracht staan, val haar niet aan, maar zeg wél wat je op je lever hebt. Je geeft haar namelijk, door jouw stilzwijgen, meer rechten dan ze recht op heeft!
Sommige mensen zijn zo, maar dat wil nog niet zeggen dat je er lijdzaam bij
hoeft te blijven staan kijken. Kom voor jezelf op, kom voor de mensen op die je
lief hebt, en zeg heel Heel veel sterkte, Loes Bron Email©Loes Raaphorst 10/2007 Goh, wat een herkenning! Mijn schoonmoeder is zo vervelend, dat zelfs ook onze kinderen haar niet meer willen zien. Dat heeft mij doen besluiten om het contact met mijn schoonmoeder helemaal te verbreken. Dit deed ik natuurlijk niet zomaar. Maar ik was haar echt spuug en spuugzat. Al bij het eerste contact ging het niet goed. Ik zou met mijn man (toen dus nog mijn vriendje) naar een bruiloft van een collega gaan. Op de fiets. Ik moest 15 kilometer fietsen om naar zijn huis te komen en onderweg zat ik midden in een onverwachte wolkbreuk. Ik had wel een regenpak bij me, maar voordat ik die aanhad was ik al helemaal doorweekt. Ik kwam dus als een verzopen kat binnen en de gel en haarlak sijpelde langs mijn wangen. Ik heb mij hiervoor verontschuldigd en heb gezegd dat ik er normaal niet zo uitzag. Later hoorde ik dat ze tegen mijn vriend z'n broer en zus gezegd had dat ik maar een vieze gelkop was. De toon was toen dus al gezet. Tijdens het eerste gesprek vroeg ze ook wat ik leuk vond en ook niet leuk vond en van welke bloemen ik hield. Ik vertelde dat ik alle bloemen wel mooi vind, zolang ze maar niet geel zijn, want gele bloemen vind ik verschrikkelijk. Ik kreeg dus altijd gele bloemen van haar. In het begin zei ik dat ik het gebaar erg waardeerde, maar vroeg haar of ze, mocht ze weer zo aardig willen zijn om bloemen mee te nemen, een andere kleur bloemen mee wilde nemen, omdat ik niet van gele bloemen houd. Dat werd mij dus niet in dank afgenomen. Ook mijn vriend heeft haar gezegd dat ik het gebaar zeer waardeer, maar de kleur bloemen niet. Als ik bij haar thuis was en ze liet mij gele bloemen zien, dan zei ze: "oh, nee, jij houdt niet van gele bloemen" Als ze dan weer bij ons kwam nam ze weer een bos gele bloemen mee. Op een gegeven moment nam ik ze maar met een boos gezicht aan en deed ik ze zonder ze af te snijden in een vaas. Ik wilde haar tenslotte ook niet kwetsen. Omdat het tussen mijn vriend en mij juist uitstekend ging besloten wij na anderhalf jaar te gaan samenwonen. Veel te snel, vond mijn schoonmoeder. Na nog eens anderhalf jaar gingen wij trouwen. Een jaar eerder dan de bedoeling was, omdat ik onverwacht zwanger bleek te zijn. Ik had al een tijdje problemen met de pil en zat hiervoor om de haverklap bij de huisarts. Volgens hem kon ik onmogelijk zwanger worden, als ik die pil maar regelmatig slikte. Wat ik dus trouw deed, want een kind wilden wij nog even niet. Niets blijkt dus onmogelijk en ondanks die pil werd ik dus toch zwanger. Mijn man en ik hebben samen besloten dat wij ons kind samen wilden krijgen en groot wilden brengen. Omdat wij toch al wilden trouwen, besloten wij dit dus een jaar eerder te doen. Voordat ons kindje geboren zou worden. Wij zelf hebben even moeten wennen aan het idee, maar toen wij het bekend maakten waren wij er wel erg blij mee. Mijn schoonmoeder vond dat ik mijn man erin geluisd had en dat vertelde ze ook tegen iedereen! Ze zei ook dat ze het niet leuk voor ons vond en dat ze het verhaal van die pil niet geloofde. Mijn man en ik wilden niet in de kerk trouwen, omdat wij het hypocriet vonden in de kerk te trouwen als je nooit in een kerk komt. Mijn schoonmoeder nam dat mij zeer kwalijk en zei dat ik hem gehersenspoeld had. Toen onze dochter geboren was, verkondigde ze dat ze onmogelijk een kind kon zijn van mijn man! Ik heb haar gezegd dat ik de opvoeding en alles eromheen op mijn manier wilde doen en als ik haar advies nodig had, dat ik dat wel zou vragen. Ik hoefde nooit om advies te vragen, ze kwam wel met haar ongevraagde "adviezen". Het waren eigenlijk verplichtingen die ik MOEST doen of juist laten. Ik MOEST zus, ik MOEST zo. Als ik zei dat ik het anders deed, en daar de reden van gaf. Werd ze boos en zei ze dat ik dan dus een slechte moeder was. Ook was ik maar een slechte vrouw voor mijn man en zelfs noemde ze mij een slecht mens! Als ik haar daarop aansprak en zei dat ik niet wilde dat ze zo tegen mij sprak, begon ze te janken als een klein kind dat haar zin niet kreeg. Ook als ik zei dat ik echt niet accepteerde dat ze mij zo beledigde, begon ze weer te huilen en zei ze dat ze ook nooit wat mocht zeggen. Toen wij aankondigden dat rond de tweede verjaardag van onze dochter nog een kleine zou komen, vond ze dit wederom niet leuk voor ons. Ik had kort daarvoor een miskraam gehad (dit wist ze) en wij waren dus dolblij met deze zwangerschap. Ze vond het allemaal veel te snel. (Haar kinderen kwamen allemaal een jaar na elkaar). Ook maakte ze dingen "per ongeluk" stuk. Zo had ze een fluitketel kokend water op mijn geërfde antieke tafel gezet en om dat te verbergen heeft ze met een vlammetje de witte vlek geprobeerd te maskeren. Ook een deel van een servies waar wij hard voor gespaard hadden liet ze vallen. Vlak nadat ze zei dat ze het eigenlijk helemaal niet mooi vond. Ik heb een keer bij een bedrijf waar ik tijdelijk in dienst was als dank twee wijnglazen gekregen, die van echt kristal bleken te zijn. Als dank voor mijn hulp en waardering voor mij als mens. Ik was daar dus erg zuinig op en bewaarde ze achter in een kast. Dit heb ik haar ook verteld, toen ze mij vroeg naar die glazen. De eerst volgende keer dat ze op de kinderen paste, waren die twee glazen stuk. Ook onze derde zwangerschap vond ze maar niets. Na twee miskramen en bijna een jaar niet menstrueren leek een zwangerschap er niet meer in te zitten. Wij hadden net gezegd dat twee kinderen ook wel goed was, toen ik toch weer zwanger bleek te zijn. Deze keer kreeg ze veel grip op mijn man, omdat hij zich erbij neergelegd had het bij twee kinderen te laten en weer verder wilde in het leven. Als oma doet ze het ook al niet zo best. Ze zei dat ze graag op de kinderen wilde passen. Maar als we haar vroegen, dan had ze geen tijd, of ze belde een dag van tevoren dat ze liever met een vriendin een weekend weg ging. Ook is het wel eens gebeurd dat wij haar moesten bellen om te vragen waar ze bleef. Dan was ze het "vergeten". Ook belde ze een keer 5 minuten voordat ik weg moest voor een rijexamen. Of het erg was als ze niet kwam oppassen! Een buurvrouw die normaal werkte was ziek thuis en wilde gelukkig wel oppassen. Ook hebben wij de kinderen een keer mee moeten nemen, omdat ze op het laatste moment afbelde. Na twee miskramen en een jaar niet menstrueren werd ik toch weer zwanger. Ook nu vond mijn schoonmoeder het maar niets. Deze keer sleepte ze mijn man ook mee. Wij hadden namelijk net gezegd dat twee kinderen eigenlijk wel goed was. Ik wilde ook wel weer een studie gaan doen. Toch was ik dolblij met deze zwangerschap. Mijn man wat minder en daar kon mijn schoonmoeder misbruik van maken. Hij begon haar ook meer en meer te verdedigen. Er kon toch wel wat waar zijn van wat ze zei, vond hij. Ook nu weer zei ze niet te geloven dat dit een kindje was van mijn man en mij. Ik moest van mijn man nu maar eens accepteren dat ze zo deed, omdat ze nu eenmaal zo is. Mijn schoonmoeder deed steeds stiekemer. Als er anderen bij waren, kon ze ineens een compliment maken. (Dit ging dan over mijn uiterlijk) Maar als ik heel even alleen met haar was, dan kreeg ik weer te horen dat ik als moeder en als mens niets voorstelde. En dat zij het allemaal maar perfect gedaan had. Als ik dit tegen mijn man zei, zei ze dat ik loog en een leugenaar was. Na jaren onderzoek bleek onze dochter ADHD te hebben. Dit kon volgens haar niet aan onze dochter liggen, maar het lag aan mijn opvoeding. Ons tweede kind was goed gezond alleen heeft hij een pinda allergie. Als hij iets met pinda eet zwelt zijn keel helemaal op en krijgt hij geen lucht meer. Dat gelooft ze dus niet. Ons derde kind (een zoon) bleek een hartafwijking te hebben. Toen hij twee weken oud was, lag hij te vechten voor zijn leven in het ziekenhuis. Mijn schoonmoeder vroeg alleen maar of mijn man wel op de bruiloft van zijn zus kon zijn, die later die week zou trouwen. Gelukkig mochten wij een dag voor de bruiloft weer met hem naar huis. Toen ons zoontje bijna drie was, kwamen wij erachter dat misschien autistisch was. Volgens haar lag dit natuurlijk weer aan mijn manier van opvoeden. Na vele onderzoeken, bleek dit zo te zijn. De eerste keer dat ze op onze dochter paste, heeft ze een luier verschoond. Toen ik thuis kwam, trof ik mijn dochter krijsend in haar bedje aan. Ik had het idee dat ze pijn had en had ook even gekeken of ze weer een vieze luier had. Ik zag toen een hele grote bloedende streep van haar navel tot haar bilnaad. Die zat er echt nog niet toen ik wegging. Zij zei dat zij dat echt niet gedaan kon hebben en dat het er wel zat. Toen heb ik al tegen mijn man gezegd dat ze pas op mocht passen als onze dochter kon praten. Mijn man vond dat wel een beetje overdreven. Twee jaar geleden heeft ze voor het laatst opgepast. De kinderen zeiden ons dat ze niet meer wilden dat ze op ging passen. Volgens mijn schoonmoeder was alles heel goed gegaan en was er niets bijzonders gebeurd. Ik had voor wij weggingen eten voorbereid, waarvan ik zeker wist dat de kinderen het lekker vonden. (Rode kool met gehaktappeltjes en aardappelpuree) Zij hoefde alleen puree te maken van de aardappelen en de rode kool op te warmen. Toen wij thuiskwamen, ging mijn man even bij de kinderen kijken. Ik vroeg haar hoe het gegaan was. Ze zei dat het goed gegaan was. Ook vroeg ik of het eten gesmaakt had en toen werd ze heel erg boos, omdat ik kant en klare diepvries rode kool had gebruikt. Wat ik wel niet voor slechte moeder was om de kinderen dat voor te schotelen! De kinderen waren de volgende ochtend ook niet te spreken over hun oma. Ze mocht nooit meer oppassen. Onze zoon zei dat hij tegen haar gezegd heeft: "Tot nooit meer ziens!" Hij zei ook dat dat niet aardig van hem was, maar dat hij het wel meende. Hij moest van haar na het eten even buitenspelen. Dat vond hij wel leuk, maar daarna had hij gevraagd of hij achter de computer mocht. Ze had gezegd dat het mocht. Hij had de computer net aangezet en toen was ze heel boos geworden, omdat hij achter de computer zat. Hij moest maar een pyjama aantrekken, tandenpoetsen en in bed mocht hij nog wat lezen. Dit had hij gedaan. Toen was ze kwaad geworden, omdat hij in bed zat te lezen. Mijn zoon zei dat hij toen gezegd heeft "Tot nooit meer ziens!" Ik heb hem verteld dat ik dat wel begreep, maar dat het echt niet aardig was. Een paar maanden later was het mijn beurt om voor mijn schoonfamilie het kerstdiner te organiseren. Mijn zwager en schoonzus waren bezig met verhuizen en konden niet komen. Mijn schoonzus en zwager zouden wel komen. Ik vroeg aan de kinderen of ze oma ook wilden uitnodigen. Nou dat hoefde dus niet van ze. Ze vonden dat het toch nooit gezellig werd met haar erbij. Mijn dochter zei dat ze ook altijd zo stom tegen mij deed en dat ze liever kerst vierde zonder haar. Vlak voor kerst is mijn man jarig. Wij zouden met mijn schoonfamilie (ook mijn schoonmoeder) een dagje gaan zwemmen. Ik had me verheugd op een avondje met vrienden. Toen kwam ze onverwacht langs. Wij hadden ons huis net verbouwd en nieuwe meubels. Mijn schoonmoeder weigerde de onderzetters te gebruiken op onze nieuwe tafel. Ook mijn man heeft haar diverse malen verzocht de onderzetters te gebruiken. Vrienden van ons vertelden trots dat ze een nieuw huis gekocht hadden. Dat vond ze maar stom. Ze hadden toch een mooi huis en onderwierp ze aan een derderangs kruisverhoor. Ook andere vrienden viel ze op die manier aan. Toen was eigenlijk voor mij de maat al vol. Toen een paar dagen later de kinderen zeiden dat ze wat hun betreft ook nooit meer hoefde te komen, was voor mij de maat vol en heb ik gezegd haar nooit meer te willen zien. In al die jaren hebben mijn man en ik diverse gesprekken met haar gehad, maar die hielpen niets. Ik bleef maar tegen een muur aanlopen. De kinderen hebben heel vaak gevraagd waarom ze zo deed. Wij zeiden dan dat ze nou eenmaal zo was. Later zagen ze dat ze tegen mijn schoonzussen en zwagers wel normaal doet. Toen ze daarnaar vroegen zeiden wij dat wij ook niet weten, waarom ze zo doet. Mijn man had wel begrip voor mijn besluit. Ik was weer een stuk relaxter. Hij wilde alleen wel dat de kinderen naar haar toe gingen. Dat zijn ze ook een keer geweest. Ze vonden het niet echt leuk, want ze kregen vieze dingen te eten en te drinken(koekjes en chocomel die minimaal een halfjaar over de houdbaarheidsdatum waren). Mijn man is daarover ook heel boos geworden. Verder deed ze wel normaal tegen hun. Mijn zoon die toen net 8 was vroeg mij: waarom doet oma eigenlijk zo raar tegen jou?" Ik zei hem dat ik het niet wist en dat ik vond dat ze er geen reden voor had. Toen zei hij:Ik denk dat oma eigenlijk helemaal niet wilde dat jij met papa getrouwd was en dat ze eigenlijk een andere vrouw voor hem wilde." Ik was daar even stil van en dacht: BINGO! IN DE ROOS! DE SPIJKER OP Z'N KOP! Hij wist precies wat er aan de hand was. Tegen hem zei ik dat hij daar misschien wel gelijk in kon hebben, maar dat ik niet wist of dat echt zo was. Onze dochter is een halve jongen, geeft niets om uiterlijk en wil alleen jongensdingen. Kreeg ze een passpiegel! Ze had mijn zoon een keer gevraagd of hij K'nex leuk vond. Zijn antwoord was: Nee, dat vind ik stom. Kreeg hij dus K'nex voor zijn verjaardag. Mijn man heeft gevraagd waarom ze dat deed. Ze vond dat kinderen met teleurstellingen om moeten leren gaan. Nu willen ze helemaal niets meer van haar. Ze gaf altijd stomme cadeaus. Het was vaak speelgoed, dat te fragiel was om mee te spelen. Dat mocht dus ook niet van haar! Ik heb een keer gevraagd of ik het kon ruilen. Toen werd ze toch boos! Vorig jaar bleek ik onverwacht zwanger te zijn. Na veel praten met mijn man besloten wij er samen voor te gaan. Wij waren er heel erg blij mee. Alleen bleek het dit keer om een tweeling te gaan! Dat was echt schrikken! Ik heb volledig van de zwangerschap kunnen genieten, omdat ik geen bemoeienissen had van mijn schoonmoeder. Ook de bevalling verliep voorspoedig en onze dochters kwamen kerngezond ter wereld. Mijn man wilde wel graag dat zijn moeder op kraamvisite kwam, omdat hij het geluk van de geboorte van onze tweeling ook met haar wilde delen. Ik wilde dat niet. Uiteindelijk stemde ik maar toe, maar ze mocht alleen even in de babykamer kijken en ik wilde haar NIET zien. Kwam ze dus toch in mijn slaapkamer! Ik had mijn ouders gevraagd of ze ook wilden komen als zij er was. Dan kon ze tenminste geen rotopmerkingen maken. Wel was er weer dat eeuwige gezeur op wie ze nou lijken. Ik zei:"Ze lijken op elkaar" (ze zijn eeneiig). Maar ze bleef daarover zaniken. Ik keek mijn man een keer boos aan en hij heeft haar met zachte hand naar buiten gestuurd. Dat was wat mij betreft het enige en allerlaatste contact. Niet dus! In juni zouden wij bij mijn man zijn broer en vrouw en kinderen op bezoek gaan. Wij hadden ze al een tijdje niet gezien en het leek mij wel gezellig. We zaten er 10 minuten, toen de auto van mijn schoonmoeder aan kwam rijden. Aan de reactie van mijn man merkte ik dat hij niet verrast was. Hij wist er dus van. Ik wilde onmiddellijk weg. Toch ben ik zo stom geweest om me door mijn man en schoonzus over te laten halen nog even te blijven. Ook omdat er een tante uit Australië van mijn man bij was, die hij al jaren niet meer gezien had. Mijn schoonmoeder bleef als een vlieg op de stroop om me heen hangen. Vreselijk! Ik bleef braaf haar domme vragen beantwoorden. Onze dochters kregen een fles en ik vertelde dat het niet goed ging met de borstvoeding en dat ze daarom een fles kregen en dat ik daar erg veel verdriet van had. Ook mijn man had haar dit al een paar keer verteld. Vroeg ze een paar minuten later: En, hoe gaat het met de borstvoeding?" Ik kon haar wel wurgen! Toch bleef ik rustig en met tranen in mijn ogen deed ik weer mijn verhaal. Daarna zei ze dat ze niet geloofde dat ze de kinderen zijn van mijn man. Ik heb gezegd dat het toch echt wel zo was. En die tante zei dat zij het wel geloofde, maar mijn schoonmoeder schudde haar hoofd en zei: ik niet. Verder kwam ze steeds bijna tegen mij aanstaan en zei ze dat ze het leuk vond om mij te zien. De manier waarop was voor mij heel bedreigend. De tweede keer zei ik "ik niet". De derde keer wilde ik naar de keuken gaan om een heel scherp mes te pakken. Toen heb ik de tweeling maar gepakt, mijn man geroepen en we zijn eindelijk weggegaan. Ik heb nog tegen mijn schoonzus gezegd dat ik het een luizenstreek vond. In de auto bekende mijn man dat hij wist dat ze zou komen en toen ontplofte ik! Ik wilde dat mijn man naar zijn moeder, broer en zus duidelijk maakte dat ik het echt niet meer wil. Eerder mocht hij niet thuiskomen. Ik heb hem dus letterlijk het huis uit gezet. In de afgelopen jaren heb ik vaak op het punt gestaan om een eind te maken aan ons huwelijk vanwege mijn schoonmoeder. Toch wil ik haar ook niet haar zin geven en ook houd ik teveel van mijn man. Ik hoopte dat mijn schoonmoeder ook op een normale manier met mij om kon gaan net zoals tegen mijn schoonzus. Dat blijkt dus niet te kunnen. Nu loop ik dus bij een psycholoog, omdat ik kennelijk te weinig heb laten merken hoe erg het was. Dat ik zo door het lint ging was voor iedereen een schok. Maar 15 jaar lang heb ik teveel opgekropt en teveel geslikt. Het moest er een keer uit. Ik hoopte dat ik weer rust zou vinden, maar het houdt mij nog dagelijks bezig. Helaas, want ze verdient het niet dat er aan haar gedacht wordt. Dan krijgt ze te veel eer. Nathalie Bron Email©Loes Raaphorst 10/2007 Ik heb ook een hele aardige en lieve schoonmoeder, niet echt dus. In het begin was er niets aan de hand, dacht ik. Ik kwam bij hem over de vloer en hij bij mij. En zij maakte af en toe opmerkingen over hoeveel meiden er wel niet om mijn vriend heen hingen omdat hij zo leuk is. Ook kreeg ik vaak opmerkingen over de ex vriendinnetjes, dat zij dat zulke leuke stelletjes vond. Ik zag dit als steken onder water, maar tussen mij en mijn vriend zat alles goed en dat vond ik het belangrijkste. Wat zij ervan vond vond ik op dat moment niet belangrijk. Tot dat de zomerperiode aanbrak. Ik en mijn vriend zouden op vakantie gaan naar Turkije. Ik had er erg veel zin in en zijn zus vroeg of zij mee mocht naar Turkije, omdat zij anders niet op vakantie zou kunnen. Ik had daar geen problemen mee, ik kan het goed met haar vinden we zijn zelfs collega's dus ik vond het geen probleem, alleen heb ik haar wel gevraagd of zij het dan niet erg vond dat wij ook samen graag dingen wilden ondernemen en dat wij niet altijd bij haar zouden zijn. Dit vond zij geen probleem en dat zou allemaal erg leuk worden. Totdat we bij het reisbureau zaten. 5 minuten voordat we officieel zouden boeken kreeg mijn vriend een telefoontje. Het was zijn moeder. Ik ga mee naar Turkije was de mededeling. Ik schrok zo erg dat ik niet meer wist wat ik nou moest zeggen en het enige wat eruit kwam was, ja ik weet niet of ik dit wel zo'n verstandig idee vind. Toen ineens kwam het idee om dan mijn moeder ook mee te nemen dus we zouden ineens met 5 man gaan. Stomverbaasd stond ik daar in het reisbureau en ik kon niets meer zeggen, voordat ik het wist was alles al geregeld en geboekt. Later durfde ik niets te zeggen want ik ben dan bang dat ik er mensen mee voor hun hoofd stoot. Ik heb het er wel met mijn vriend over gehad en die zei al gelijk dat hij een grote fout had gemaakt, maar dat het nu niet meer terug te draaien viel. Eenmaal op het vliegveld begon de ellende want mevrouw heeft vliegangst. Hierdoor kreeg ik dus al het gevoel dat ze alleen maar meeging om haar geliefde zoon in de gaten te houden. Mijn vriend zat gelukkig wel naast mij in het vliegtuig. Helaas dat ging dus niet gebeuren. Eenmaal aangekomen in Turkije was alles leuk en gezellig en aardig, het kwam erg gemaakt over. ls we met zijn alle bij het zwembad lagen en ik en mijn vriend lagen in het zwembad, duurde het maar 2 seconden voordat mevrouw er ook bij lag. Als mijn vriend en ik er weer uit gingen, ging mevrouw er ook uit. Zo ging het met alles. Ik hoefde maar eventjes op te staan om drinken te halen en mevrouw liep achter me aan. Onder het mom van moet ik even helpen. Als ik en mijn vriend eventjes met z'n tweeën het hotel inliepen konden we er donder op zeggen dat mevrouw ons achterna zou lopen. Ik werd er kotsmisselijk van. Het kwam ook niet spontaan of aardig over, allemaal gemaakt en nep. Ik kreeg heel erg het gevoel alsof ik op mijn woorden moest letten. Ik kon niet echt mezelf zijn omdat ik constant het idee had dat ik in de gaten werd gehouden door haar en alsof er op mijn woorden werd gelet. Later gingen mijn vriend en ik uit eten. De telefoon stond niet stil. Hij werd constant gebeld, waar zijn jullie? Wat zijn jullie aan het doen? Hoe laat zijn jullie weer terug?? Heb je het wel naar je zin?? Op een gegeven moment heb ik hem gevraagd of hij zijn telefoon uit wilde zetten, wat hij ook deed, want hij was het zelf ook erg zat. Vervolgens gaat mijn telefoon af en belt ze mij constant op. Ik heb alle keren niet opgenomen en ik heb mijn telefoon eveneens uitgezet. Later toen wij weer terug waren in het hotel hebben wij dit dus moeten aanhoren. Waarom wij in een vreemd land onze telefoons uit hadden gezet want zij wilde weten of we wel veilig waren. Ik vond dit echt grote onzin. Ik ben dan wel (pas) 20 maar ik weet erg goed wat ik doe en mijn moeder maakt zich daar ook niet druk over. Dat zat me heel erg dwars. Ik mag mijn eigen leven leiden van mijn ouders, maar nu wordt ik geleefd door een andere ouder die eigenlijk niets over me te zeggen heeft. Mijn vriend is zelfs 24... en dan je kind nog zo in de gaten houden. dat vind ik persoonlijk niet normaal. Ik vond dat we behandeld werden als een stelletje kleuters en ik dacht laat maar gaan, ik wilde er niet eens wat op antwoorden. Vervolgens was er niets meer aan de hand. Ze deed normaal maar het zwembad incident bleef zich voordoen. We zouden woensdag uit eten gaan in de haven en omdat ik en mijn vriend de maandag al uit eten waren geweest zouden wij in het hotel eten omdat ik geen zin had om 3 dagen uit eten te gaan en mijn vriend ook niet. We zouden dus met zijn alle in het hotel eten. Toen iedereen klaar was met douchen en omkleden kwam mevrouw doodleuk de kamer binnenlopen om te zeggen dat we uit eten gingen. Ik zei daarop dat ik het niet zo prettig vond dat dit 5 minuten voor het eten kenbaar wordt gemaakt en dat ik het niet prettig vond dat het op die manier wordt medegedeeld. Ik zei dat ik niet mee wilde en in het hotel wilde blijven omdat ik het niet zo leuk vond om alweer uit eten te gaan. Toen kreeg ik van alles de schuld. Ik kreeg met een neerbuigende vinger in mijn gezicht te horen dat ik haar kind pijn deed door niet uit eten te gaan, dat ik zijn dag had verpest en dat ik maar eens rekening moest houden met andermans gevoelens. Ik voelde me zo vernederd en zo gekleineerd dat ik alleen maar zei dat ze weg moest gaan. De volgende dag werd ik genegeerd. Er werd niets tegen me gezegd door haar. Ineens deed ze de woensdagavond weer oke, en ik dacht laat het maar zo, we zijn op vakantie dus ik ga er niets meer over zeggen. Tot de donderdag kwam. Wij zaten 's middags op het eten te wachten , toen ze erbij kwam zitten. Ineens stond ze op (zonder aanleiding), gooide de stoel opzij en zei HIER KAN IK NIET TEGEN. Ze ging toen weer terug naar de ligbedden aan het zwembad en ik en mijn vriend zaten ons af te vragen wat er nu weer aan de hand was. Toen hij dat ging vragen kwam ze met een boos gezicht op ons afstieren en ze zei dat al haar woorden op een gouden schaaltje gelegd werden want er was niets aan de hand. Terwijl ik haar reactie niet echt normaal vond, gaf zij hierop als antwoord dat ze gewoon zo is. Dat kan, dacht ik nog, maar ik vond het toch absurd. Ik ben opgestaan en ik zei ik ga eventjes douchen want ik heb geen zin meer om aan het zwembad te liggen, ik zie jullie straks wel bij het eten oke? Ik kreeg als reactie ja is goed tot straks. Niets aan de hand dacht ik. Ik ging naar boven en ik was gaan douchen, mijn vriend kwam later binnen en die zei dat de bom was ontploft, omdat ik ging douchen. Waarop ik reageerde dat dat nergens voor nodig is omdat ik me van geen kwaad bewust was. Mijn vriend zei precies hetzelfde en heeft het ook duidelijk voor mij opgenomen. Ik wilde gewoon douchen en dat wordt alweer gelijk een strafbaar feit gemaakt. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof ik niets goed kon doen. Alsof ik niet eens zelf mocht douchen en dat alles zo uitvergroot werd tot 1 groot drama. Grote onzin vond ik het. Vervolgens liep mijn moeder de kamer binnen bij zijn moeder en zijn zus. Waar zij de volle laag kreeg. Ze is tot 2 keer toe bijna aangevallen, uitgescholden voor alles wat aan scheldwoorden op de wereld bestaat. Ik stond perplex en natuurlijk nam ik het op dat moment voor mijn eigen moeder op, omdat die niets gedaan had. Ik zei tegen haar dat ze niet zo tegen mijn moeder moest praten en ik stond op ontploffen. Waarna zij mij uitschold voor van alles en nog wat wat ik nu dus niet ga herhalen. Ook werd ik bijna aangevallen en er werd tegen me gezegd dat ik het niet moest proberen om haar kind af te pakken. Ik vond het niet nodig om terug te schelden, omdat ik daar het nut niet van inzag en omdat ik het idee had dat ik niets fout had gedaan en dat zij gewoon onzin aan het uitkramen was. Ik vond het echt heel erg dat mijn moeder werd aangevallen door iets wat ik "zogenaamd" gedaan had. Mijn moeder had er verder niets mee te maken. Vervolgens werd er ook geen woord meer met mij en mijn moeder gesproken alleen door mijn vriend. Toen we eenmaal terug waren op schiphol, hoorde ik mijn naam en toen ik vervolgens opkeek kreeg ik nog een middelvinger toe. Ik vond dit heel erg en ik voelde me heel erg gekwetst. Ik ben uitgescholden, vernederd en pijn gedaan. Mijn moeder heeft mij verteld dat dit iets is tussen haar en zijn moeder en dat mijn vriend en ik daar verder buiten staan. Dat is ook zo, maar er zijn ook dingen tegen mij gezegd en gedaan, en dat is hetgeen waar ik zo ongelooflijk kwaad over ben. (ook over het feit wat mijn moeder is aangedaan, maar in principe sta ik daar buiten, hetgeen wat mijn moeder zelf ook zegt). Het gaat niet om wat er tussen haar en mijn moeder is gebeurd, maar om het feit dat zij zich op een manier gedraagt waarvan ik vind dat het ontzettend vernederend en kwetsend is. Zij is bang dat ik haar kind afpak, terwijl ik dat helemaal niet wil. Het is en blijft zijn moeder en ik zal daar nooit iets over zeggen. Maar wat ik wel vind is dat je als moeder zijnde weet dat je ooit je kind los moet laten omdat hij zijn eigen weg gaat zoeken en vinden. En op dit moment heb ik het gevoel dat hij daar de kans niet voor krijgt. hij wordt constant gecheckt, gecontroleerd, ze moet weten hoe laat hij thuis is en waar hij is. Als hij ergens anders heen gaat dan moet hij dat laten weten. Hij is 24 jaar oud. Hij weet zelf ook dat het zo niet langer gaat, maar zijn moeder kan geen afstand van hem nemen. De situatie blijft moeilijk. Ik hoop dat onze liefde sterk genoeg is om dit te overleven. Jorinde Bron Email©Loes Raaphorst 08/2008 Wat erg om te lezen dat er zoveel verschrikkelijke schoonmoeders bestaan. Die van mij past er precies tussen. Mijn man en ik zijn al heel wat jaren bij elkaar en al die jaren ging het eigenlijk best goed. Ik had een goede relatie met schoonmoeder en we gingen af en toe ook samen een dagje weg. Zij is een vrouw die te pas en te onpas in de spotlights wil staan, iedereen moet haar zien en horen en ze wil door iedereen leuk gevonden worden, deze eigenschappen, ik kon er toen aardig mee leven, wel had ik altijd al het idee dat als wij zouden gaan trouwen zij zich hier weleens verschrikkelijk mee kon gaan bemoeien, laat staan kinderen krijgen. Het moment kwam, wij gingen trouwen, hun reactie hierop was heel koel en leek net of het ze niets deed. De dag was daar en daar liep ze hoor, iedereen moest weten dat haar zoon ging trouwen. Op een trouwdag krijgt normaliter de bruid de meeste aandacht, doordat ze een mooie jurk aan heeft, dit dus ook het geval bij ons. Zij moest er alleen de hele tijd bij zeggen: mijn zoon ziet er zo mooi uit. Heel irritant, ook heeft ze mijn kant van de familie lopen commanderen, blijkt dus later. Maar goed het viel mij op zich nog reuze mee hoe de dag is verlopen en haar rol daarin. Ik dacht misschien heb ik me toch drukgemaakt om niets. Een paar maanden later werd ik zwanger. Dit verteld te hebben aan haar en er bij gezegd te hebben dat ze haar mond moest houden, omdat het nog heel pril was. Kwam ik er na een aantal weken achter dat ze het dus toch doorverteld had, ik ben hier heel boos om geworden en mijn man heeft dit tegen haar gezegd. Waarop haar reactie was, maar het gaat toch niet mis. Hier mag je tegenwoordig niet al te zeker van zijn, maar ja dat was vroeger toch niet zo. Ze reageerde elke keer als ik iets zei over mijn zwangerschap dat dat bij haar niet zo was en dat het allemaal wel mee viel. Voor een gourmetavondje met hun had ik gevraagd om hamburgertjes, dit omdat ik geen biefstuk mocht. Haar reactie was in lachen uitbarsten aan de telefoon. Ik ben hier heel erg kapot van geweest. De hele zwangerschap door kreeg ik alsmaar te horen hoe het vroeger bij haar was, om gek van te worden. Ook iedereen moest weten dat ze voor het eerst oma werd en dat ze heel veel ging oppassen zodra hij er was. Dit ook helemaal niet met ons te hebben besproken!! Vlak voordat ik ging bevallen, hebben we voor het eerst ruzie gehad. Ze belde me constant om te vragen of er al wat was. Wij hadden juist aangekondigd dat wij zouden bellen als we een kindje hadden gekregen. Mijn man heeft daar wat van gezegd en na dat hij dit gezegd had hoorde ik een aantal dagen niets van haar. Mijn man belde haar op en zij zei dat ze boos was. Ik heb haar teruggebeld en gevraagd wat er aan de had was. Na een heel telefoongesprek, ga niet in op de inhoud van het gesprek, kwam het erop neer zij bepaalde zelf wel wanneer ze belde en dat ze zich dat niet door ons liet vertellen. We zijn er die dag nog heen gegaan om het uit te praten, maar voor mij was er eigenlijk al teveel gezegd om het goed te praten, maar goed voor de goede lieve vrede!!!!! Een paar dagen later kwam onze zoon, iedereen werd gebeld en al gauw was de hele familie van beide kanten er om onze zoon te komen bewonderen. Bij iedereen was hij stil op de arm en alleen bij haar huilde hij, iedereen moest dit ook gelijk weten. Zo verstreek de kraamperiode en ze kwam echt elke dag langs, ik heb er niets van gezegd want ik vond niet dat ik het kon maken om haar dit te ontnemen, het is en blijft toch haar 1ste kleinkind. Onze zoon was een paar weken oud en zij gingen op vakantie. Ze kwamen terug en wilden hun kleinkind zien, dat ze haar eigen zoon dan niet zag was niet zo probleem. Wij moesten ook nog eens daarheen omdat ze op andere dagen niet konden en da zou het te lang duren voordat ze hem weer zag. Het gaat haar alleen nog maar om haar kleinkind, dat ik zijn moeder ben is voor haar alleen nog maar lastig. Een paar weken toen ze terug waren hoorde we niets van ze, lekker rustig dacht ik. Mijn man had al een keer gebeld en gevraagd of ze weer boos was, wij maken hier nu gewoon grapjes over. Er was niets aan de hand, totdat ze een paar dagen later zelf belde en zei dat ze teleurgesteld was. Weer zo'n zeikdrama waar je u tegen zegt. Ze had haar zegje gedaan en vertelde toen even doodleuk dat ze mijn zoon wel binnenkort even een middagje voor zichzelf wou, dat dacht ik dus niet he, ik wil ook wel es wat en krijg het ook niet altijd, wat denkt ze wel niet zeg. Ze moet zich na al dit dramagedoe maar eerst gewijzen dat ze een volwassen oma kan zijn voordat hij bij haar komt. Ik heb er met mijn man over gepraat en hij gaat binnenkort een even duidelijk maken dat het niet altijd zo gaat als zoals zij dat wil en dat ze maar eens normaal moet gaan doen. ik zit hier nu al tijden mee en weet soms geen betere oplossing dan te gaan verhuizen naar een naar en andere stad, maar dit gun ik haar niet. Zo dit was met sprongen mijn verhaal, het lucht wel even lekker op, maar ik hoop dat het allemaal eens opgelost word. Ben wel heel blij om te lezen dat ik hier niet de enigste ben, heerlijk!!!! groetjes Daan Bron Email©Loes Raaphorst 10/2008 Ja hou ze zeker op een afstand. Mijn schoonmoeder is zo erg dat over alle vier haar zonen een macht heeft die onbeschrijfelijk is. Inmiddels hebben alle schoondochter een grote muur tegen haar op gezet (ik dus ook). Mijn schoonmoeder heeft al 2 relaties vernietigt van haar zoons. En die van mij staat ook op springen. Ik weet het ook niet meer , ik ben nu op het moment aan nadenken om mijn huwelijk af te blazen. Zo ver heeft ze het al Ze bemoeit zich met iedereen, en iedereen weet alles van elkaar zelf elkaars financieel plaatjes zo loopt dat mens bij iedereen te kletsen. Er is ook vaak ruzie tussen ons, mede door haar. En de jongens willen het geen van alle inzien. Dit heb ik nog nooit meegemaakt ik had er al wel van gehoord, maar dit is echt erg, ik ben nu 8 jaar met mijn vriend samen en we hebben een dochter samen. Ik heb alleen maar ellende en ruzie gekend in die familie. Er is nog nooit een gezellige verjaardag geweest, alleen maar ruzie. Wat moet ik hier nu mee? Er mee doorgaan zolang zij nog leeft? Of kappen met de zooi?? Weten jullie het?? Bianca Bron Email©Loes Raaphorst 11/2008 Heb je ook van die leuke ervaringen met schoonmoeders, laat het dan even weten via de reactieknop bovenaan deze pagina!
©Loes Raaphorst < 2005 |
Favoriete
Elvis-Sites
overige
