De beslissing een derde kindje te krijgen, neem je niet licht. Eerlijk is eerlijk, als je als moeder zijnde met twee kinderen ergens naartoe gaat heb je twee handen beschikbaar. Bij een eventueel derde kindje zul je er dus toch eentje los moeten laten lopen. Het klinkt misschien wat simpel, maar in de praktijk is het wel degelijk zo. 

Ik wilde heel graag drie kinderen, dus na mijn twee dochters besloot ik de gok toch nog een keer te wagen (nee nee, niet voor een zoon; een meidengezin leek mij juist enig!). De zwangerschap was op zich een ramp; vanaf de 4e maand al plat in verband met weeën en vanaf dat moment ook een darminfectie, zodat ik niets maar dan ook niets binnen hield. Uiteindelijk ben ik 3 kilo aangekomen in al die maanden en mijn baby woog ook 3 kilo. 

Het werd een jongen. En eerlijk gezegd was dat heel erg wennen. Niet alleen vanwege het verschonen, maar meer vanwege de beweeglijkheid van het mannetje! Hij lag werkelijk geen moment stil en met tien dagen rolde hij al bijna van de commode af. Er was nog iets heel anders dan bij mijn dochters: mijn zoon huilde bijna de hele dag. Als ik hem bij mij nam in een draagzak was hij rustig, maar alleen in zijn bedje was echt onmogelijk.

Nu hoor ik iedereen al denken.... ze verwende hem dus! Laten we wel even onthouden dat het dus niet mijn eerste was. Gelukkig niet, want dan waren er nooit meer kinderen bijgekomen, denk ik. Nee, ik was een ervaren moeder, bleef ik mijzelf vertellen. Ik wist toch zeker wel hoe ik met baby's om moest gaan?

Mijn knul werd groter en groter en eerlijk gezegd was hij echt ontzettend lief voor mij! Ik kon echt enorm met en om hem lachen, maar ik kon hem geen seconde uit het oog verliezen. Hij deed echt de gekste dingen. 's Avonds om zeven uur was ik helemaal uitgeteld. Helaas werd die zoon van mij elke nacht rond 12 uur weer wakker, om vervolgens niet meer in te slapen. Wat ik ook probeerde, hij bleef wakker!

Toen hij bijna vier jaar was ben ik met hem naar de huisarts gegaan. Ik heb hem toen op zijn bureau gezet met de mededeling dat hij maar moest weten wat hij met hem deed, maar dat ik het niet meer wist. Ik werd uiteindelijk doorverwezen naar een orthopedagoog, die mij helaas alleen wist te vertellen dat ik mijn zoon op een medisch kinderdagverblijf moest plaatsen! Ik heb bedankt en ben weggegaan. Mijn zoon was druk en moeilijk, maar niet ziek!

Ik ging dus weer alleen verder en uiteindelijk liep het spaak in groep 5 van de basisschool. Die bink van mij had nu eenmaal een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel en een juffrouw die iedereen verbiedt te eten in de klas en vervolgens zelf een boterham nuttigt, die heeft dus problemen met mijn kind. Het werd steeds erger en erger. Mijn zoon stond hele middagen voor straf op de gang en uiteindelijk liep hij zelfs weg van school. Thuis ging het al niet veel beter; hij sliep bijna helemaal meer, en ik dus ook niet. Soms was hij zo verdrietig dat hij mij vertelde dat hij liever dood wilde. Mijn hart brak!

Ik heb alle onderwijsinstanties in de regio ingeschakeld en ben ook bij een kinderarts beland. Eindelijk werd er serieus gekeken naar mijn zoon en er werd ADHD geconstateerd. Hij moest een training volgen in sociale vaardigheden en kreeg medicijnen voorgeschreven: Ritalin! Wat een uitvinding was dat!
De eerste keer dat hij Ritalin kreeg heeft hij voor het eerst van zijn leven ruim een uur aan tafel stil gezeten en aan een bouwplaat gewerkt! Dat was nog nooit voorgekomen! Na 3 uur stond hij op, liep even heen en weer en ik zag "iets" in hem veranderen en ja hoor... het was duidelijk uitgewerkt en de bouwplaat kon hem niet meer boeien.

Het heeft een paar dagen geduurd voordat wij de juiste dosering te pakken hadden, maar ik kreeg een ander kind terug. Inmiddels was er ook een plek voor hem op speciaal onderwijs. Niet vanwege zijn leervermogen, maar meer vanwege het feit dat op zijn oude school men totaal niet in staat was om te gaan met dit soort kinderen. Hier zat hij op zijn plek. De leraar was gewend aan dit soort gedrag en stuurde mij zoon regelmatig even naar buiten, met de mededeling dat hij maar even heel hard een rondje om de school moest rennen. Hierdoor raakte mijn zoon zijn energie weer even kwijt en kon daarna weer rustig doorwerken in de klas. 

Ook thuis veranderde er heel veel. Hij ging slapen! Nog niet lang, maar toen hij 10 jaar was kwam ik op een ochtend in zijn kamertje en toen sliep hij nog. Ik heb staan huilen als een kind. Ik had mijn zoon nog nooit slapend gezien! Ook niet als baby!

Is het echt zo simpel, hoor ik u vragen? Nee natuurlijk niet, er komt veel meer bij kijken. De eerst volgende ouderavond op school hoorde ik echter iets waar ik heel erg van onder de indruk was. Ieder kind moest een opstel schrijven over een grote gebeurtenis uit hun leven. De meeste kinderen hadden iets geschreven over hun verjaardag, een bezoek aan de dierentuin of het overlijden van een opa of oma. Mijn zoon niet... hij had een opstel geschreven over de eerste keer dat hij Ritalin had gekregen. De tranen liepen over mijn wangen! Ik wist dat ik de juiste beslissing voor hem genomen had.

Inmiddels zit mijn zoon niet meer op speciaal onderwijs. Met de juiste begeleiding is hij met sprongen vooruit gegaan en kan hij weer in het reguliere onderwijs terecht. Hij is van heel diep gekomen, maar heeft het toch gered! Ik ben heel trots op hem en ook op mijzelf, want een kind met ADHD haalt je zelfvertrouwen als moeder flink onderuit! 

©Loes Raaphorst < 2005

Reageren? Gebruik de reactieknop bovenaan deze pagina; vermeld wel even of jouw reactie online mag. 

Reactie Xantippe

Hoi! 

Mijn dochter van 7 die juist al baby super was heeft vanaf net 4 jaar diagnose ADHD gekregen. Tot die tijd was ze enkel psychomotorisch zeer vlot maar géén ADHD gesignaleerd. Vandaar dat wij géén Ritalin willen, zeker omdat ze amper reageerde op dosis 2 keer 5 mg per dag. We weigeren te verhogen maar hebben haar op "dieet" gezet zonder kleurstoffen (E100 t/m 120) E621 ofwel smaakversterker, géén suikers ook, ook paprika en chocolade reageert ze flink op qua drukte. Het is dat jouw zoon vanaf geboorte al ADHD kenmerken vertoonde maar wie weet helpt dit ook allemaal extra bij je zoon ? Hoe jong is hij nu overigens dan wel nog aan de medicatie? 

Groet, Xantippe

Bron Email©Loes Raaphorst 08/2007

Reactie Corina

J is ons eerste kind, hij is met 34 weken geboren, middels een keizersnede, omdat de placenta niet goed meer functioneerde. Toen hij 6 weken oud was mocht hij naar huis. Hij was een drukke prikkelbare baby veel huilen, weinig slapen. Vanuit de omgeving werd er gezegd dat we hem te veel verwende. Op de peuterspeelzaal klaagden ze over hem dat hij druk was en niet te corrigeren. 

Toen onze tweede zoon werd geboren, ging er bij ons een wereld van verschil open, dus zo kon een baby ook zijn. Inmiddels op de kleuterschool aangekomen met J, kregen we klacht na klacht van schooljuf en ouders van andere kinderen over zijn drukke niet te corrigeren gedrag. Ergens op visite gingen we met hem niet meer: hij zat overal aan, mensen zagen je liever gaan dan komen met hem. 

Ik heb me erg eenzaam gevoeld en ging twijfelen aan mezelf, wat weer versterkt werd door mijn omgeving die zei, je moet hem gewoon harder aanpakken. Zelfs opa en oma vonden dat hij maar een ouderwets pak op zijn billen nodig had.

Uiteindelijk via de schoolarts in groep drie bij de GGZ gekomen, en de diagnose adhd gesteld, Ritalin gekregen en inderdaad een behoorlijke verbetering, maar toch altijd dat wijzende vingertje van andere ouders, over je kind, waardoor ik me heel onzeker ben gaan voelen.

Na groep 8  J op gewoon VMBO gedaan, dat liep in het tweede jaar compleet mis. Na overleg zou hij naar een cluster 4 school gaan, speciaal onderwijs voor kinderen met psychische problemen, maar een wachtlijst van maanden, op het gewone VMBO wilden ze dat niet afwachten. 

Hij hield zich aan geen ene regel stichtte brand, pikte snoep, loog en spijbelde, ook thuis geen land mee te bezeilen, loog en stal geld uit mijn portemonnee. Na 4 weken thuis gezeten te hebben, zeer moeilijk voor ons en zijn jongere broertjes, kwam er een plekje op de cluster 4 school .

 J is nu redelijk rustig , maakt zijn schoolwerk, en doet zijn best. Hij heeft echter, in de periode, voor zijn nieuwe school geld gestolen van onze buurman, heeft dit terug betaald, excuses gemaakt, en voor deze buurman was de kous af. Echter zijn tante, onze schoonzus weet dit en heeft samen met zijn opa en oma mijn ouders dit rond gemaild, gebeld en gemeld bij diverse instanties, waardoor J in de buurt met zijn nek wordt aangekeken. 

Ook gaan er nu praatjes in de wijk dat hij kleine meisjes zou lastig vallen. Onze zoon is onzeker, durft zich niet meer te vertonen op straat, en ik voel dat er over me gepraat wordt en word hier er ongelukkig van. 

Inmiddels gaat het erg goed met onze zoon heeft een baantje, mag volgen jaar naar het ROC en gedraagt zich goed. Als ouder met een kind met ADHD word je al gauw gezien als slechte opvoeder. Onze anderen twee zoons hebben geen ADHD, leren goed, hebben bergen vriendjes en veroorzaken nooit problemen. 

Zij hebben echter wel last van de dingen die over hun grote broer worden beweerd. Wij hebben dan ook voor J via jeugdzorg een pgb budget zodat hij af en toe een weekend of vakantie op een speciaal ADHDkamp kan, zodat je even een hap lucht kan halen. 

Waar ik het meeste verdriet van heb is dat je eigen familie je zo weinig steunt. Ze steken een mes in je rug door te zeggen dat wij niet inzien dat onze zoon niet deugd , waardoor ze zich zelf vrij pleiten om dat ze als opa en oma nooit voor ons een ondersteunende rol hebben gespeeld. Wij hebben vertrouwen in onze zoon, al zal zijn weg moeilijker zijn dan andere kinderen zonder ADHD. 

Bron Email©Loes Raaphorst 03/2010

Reactie Ellen

Wat mij als moeder van een adhd-er het meeste pijn doet is de volgende uitspraak "tegenwoordig heeft iedereen maar adhd" of "kinderen worden tegenwoordig meteen aan de medicijnen gezet".
Niets is minder waar en alleen ouders met echte adhd kinderen weten dat. Anderen kunnen zich niet indenken hoe het is om te leven met zo'n kind. Hoe zwaar het is. Dat doet misschien nog wel het meeste pijn, het onbegrip in je directe omgeving...

Bron Email©Loes Raaphorst 06/2010

ADHD en Reiki - onverwachte combinatie?

Reageren? Gebruik de reactieknop bovenaan deze pagina; vermeld wel even of jouw reactie online mag.