Ik ben nu 48 jaar en heb al 30 jaar last van depressies. En zelfs zo ernstig, dat ik heel lang opgenomen ben geweest: ik was zelfs zo ver dat ik er uit wilde stappen. 

Ik slik nu sinds een jaar medicijnen die eindelijk wel goed aan slaan. Natuurlijk heb ik nog af en toe mijn dips, maar dat zal altijd zo blijven denk ik.

Maar wat heel belangrijk voor mij is, is dat ik mijzelf nu accepteer met al mijn hebbelijk- en onhebbelijkheden. Ik mag er zijn van mezelf en ben mijzelf gaan waarderen om wat en wie ik ben: soms depressief en niet bereikbaar, maar meestal vrolijk en openstaand voor anderen Ik kan complimenten ontvangen zonder in paniek te raken of er meteen iets achter te zoeken.

En die goed bedoelde adviezen die je om de oren vliegen, ja daar kon/kan ik ook niets mee. Wat ik geleerd heb, is accepteer ook je rot gevoelens en probeer niet koste wat het kost je er tegen te verzetten.Ik zeg daarmee niet: zak maar lekker weg. Nee integendeel zelfs, maar aanvaardt dat het er is. Dat maakt je innerlijke strijd beter te dragen. 

Corrie Harms

*****

Corrie, dank je wel voor jouw reactie. Fijn dat het inmiddels veel beter met je gaat en ik jou reactie online mocht gebruiken, zodat misschien meer mensen in gaan zien dat een depressie niet iets is, waar je je voor hoeft te schamen. Integendeel, het is inderdaad heel belangrijk jezelf te gaan accepteren.

*****

Lees ook: 

Anti-Depressiva: en dan?

St. Jans Kruid - een alternatief voor anti-depressiva?

Omgaan met Depressies - De Aap op mijn Rug